t


ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ

Σχόλια γύρω από τη ζωγραφική, την τέχνη, τη σύγχρονη σκέψη


Οι επισκέπτες του δικτυακού μας τόπου θα γνωρίσουν νέες πτυχές του ελληνικού τοπίου. Θα έρθουν σε επαφή με τις καλές τέχνες, κυρίως με τη ζωγραφική & τους ζωγράφους, τους έλληνες ζωγράφους, με τα καλλιτεχνικά ρεύματα της εποχής μας...


Αναδεικνύοντας την ολιστική σημασία του ελληνικού τοπίου, την αδιάσπαστη ενότητα της μυθικής του εικόνας με την τέχνη, τη ζωγραφική, τη λογοτεχνία και την ποίηση, τη σύγχρονη σκέψη...
-----
καράβια, ζωγραφικη, τοπια, ζωγραφοι, σχολια, ελληνες ζωγραφοι, λογοτεχνια, συγχρονοι ζωγραφοι, σκεψη, θαλασσογραφίες

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

Το βράδυ θα πέφτει πάντα στα νερά

Αν φύγεις εκεί που η θάλασσα σμίγει με μουσικές και με φώτα
να θυμάσαι κάνει κρύο σ’ αυτό τον παράξενο κόσμο
δεν έχω τίποτε άλλο, μόνο δάκρυα
που παίζουν με το μουσκεμένο φως του δρόμου...


https://yannisstavrou.blogspot.com
Γιάννης Σταύρου, Νυχτερινή Θεσσαλονίκη, λάδι σε καμβά

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου
Κέρκυρα

Το βράδυ θα πέφτει πάντα στα νερά. Γείρε στην προκυμαία
όταν μακραίνουν τα φώτα της πόλης και πες δεν έμεινε τίποτα
στα λιόδεντρα που δένονται με τη θάλασσα. Όπου κι αν πας
θ’ αρχίζεις ένα αίσθημα και θα τ’ αφήνεις μισό τελειωμένο

Γείρε και πες δεν έμεινε τίποτα
μια ξεραμένη μέδουσα πάνω στο βράχο
το χέρι μου ανεπαίσθητα στον ώμο και η μαλακή γραμμή του ορίζοντα
στα μάτια σου

Αισθηματικό τραγούδι

Αν φύγεις εκεί που η θάλασσα σμίγει με μουσικές και με φώτα
να θυμάσαι κάνει κρύο σ’ αυτό τον παράξενο κόσμο
δεν έχω τίποτε άλλο, μόνο δάκρυα
που παίζουν με το μουσκεμένο φως του δρόμου

Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

οὐκ ἔστιν ὑπὲρ θνατὸν ἀλύξαντα φυγεῖν…

Μὲ γοργό πάτημα ποιός / πηδῶντας ψηλά θὰ γλυτώσῃ;!.
Γιατὶ καλότροπα θωπεύοντας / ρίχνει στὴν ἀρχὴ / τὸ βροτὸ στὸ δίχτυ ἡ Ἄτη·

*
Τίς ὁ κραιπνῷ ποδὶ / πηδήματος εὐπετέος ἀνάσσων;!.
Φιλόφρων γὰρ <ποτι>σαίνουσα / τὸ πρῶτον παράγει / βροτὸν εἰς ἀρκύστ<ατ>' Ἄτα·


https://yannisstavrou.blogspot.com
Γιάννης Σταύρου, Στο κύμα, λάδι σε καμβά

Αἰσχύλος
Ἡ δολερή ἀπάτη

Δολόμητιν δ' ἀπάταν θεοῦ
τίς ἀνὴρ θνατὸς ἀλύξει;..
Τίς ὁ κραιπνῷ ποδὶ
πηδήματος εὐπετέος ἀνάσσων;!.
Φιλόφρων γὰρ <ποτι>σαίνουσα
τὸ πρῶτον παράγει
βροτὸν εἰς ἀρκύστ<ατ>' Ἄτα·
τόθεν οὐκ ἔστιν ὑπὲρ θνατὸν
ἀλύξαντα φυγεῖν…
*
Τὴ δολερήν ἀπάτη τοῦ θεοῦ
ποιός θνητὸς μπορεῖ νὰ διαφύγῃ;..
Μὲ γοργό πάτημα ποιός
πηδῶντας ψηλά θὰ γλυτώσῃ;!.
Γιατὶ καλότροπα θωπεύοντας
ρίχνει στὴν ἀρχὴ
τὸ βροτὸ στὸ δίχτυ ἡ Ἄτη·
ἀπο κεῖνο δὲν ὑπάρχει γιὰ κανένα θνητὸ
δρόμος φυγῆς…

[Ἀπὸ τὴν Πάροδο τῶν Περσῶν. Ἀντιβολὴ μέ: Aeschyli Tragoediae, cum incerti poetae Prometheo, edidit Martin L. West, Bibliotheca Scriptorum Graecorum et Romanorum Teubneriana, Stutgardiae in aedibus B. G. Teubneri, 1990, Πέρσαι, σελ. 10.]
Θεοδόσης Ἀγγ. Παπαδημητρόπουλος
Πηγή: http://dieleusi.map-in-box.gr/

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Το τρόπαιο της ένδοξής μου πτώσης...

Τέλος διακρίνω τον
βαθύ καθρέφτη
καθώς τεράστιο κάδρο δίπλα στ’ άλλα
και μέσα εκεί
παιδί
τον εαυτό μου
στη μέση μιας απέραντης ερήμου

https://yannisstavrou.blogspot.com
Γιάννης Σταύρου, Αρόδο, λάδι σε καμβά

Ορέστης Αλεξάκης
Μήτε σοφία

Μήτε σοφία μήτε διδαχή
μόνο ο γυμνός αψιμυθίωτος πόνος
ο πόνος που πονά κι άλλο δε δίνει
μόνον αυτός το λάφυρό μου ας είναι

Το τρόπαιο της ένδοξής μου πτώσης

Ο καθρέφτης

Μισόφωτο στην αίθουσα
μονάχος
άγνωστο τι γυρεύοντας
κοιτάζω
τεράστια κάδρα γύρω μου
πορτρέτα
νεκρών παιδιών
και πένθιμα τοπία
τόπων αγνώστων ή
λησμονημένων

Τέλος διακρίνω τον
βαθύ καθρέφτη
καθώς τεράστιο κάδρο δίπλα στ’ άλλα
και μέσα εκεί
παιδί
τον εαυτό μου
στη μέση μιας απέραντης ερήμου

Κρατώντας θυμιατήρι και λαμπάδα

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

της μητρικής μου γλώσσας...

κείτονται εκεί
σαν πευκοβελόνες
που μάζεψαν τα μυρμήγκια...


Γιάννης Σταύρου, Πεύκα στο φως του δειλινού, λάδι σε καμβά

Τζον Μπέρτζερ
Ξενιτεμένες λέξεις

Σ’ έναν θύλακα της γης
έθαψα όλες τις προφορές
της μητρικής μου γλώσσας

κείτονται εκεί
σαν πευκοβελόνες
που μάζεψαν τα μυρμήγκια

μια μέρα η κραυγή
ενός άλλου περιπλανώμενου που σκόνταψε
μπορεί να τις φέρει στο φως

μετά, ζεστασιά και παραμυθία
εκείνος θ’ ακούει όλη νύχτα
την αλήθεια σαν άλλο νανούρισμα

(μετ. Χριστίνα Λιναρδάκη)

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Έτοιμος για τη συγκομιδή του κενού...

Ξυπνάς τ’ αρώματα των κάμπων
Και ντύνεσαι τη μελωδία τ’ ουράνιου τόξου
Έτοιμος για τη συγκομιδή του κενού...


https://yannisstavrou.blogspot.com
Γιάννης Σταύρου, Αμυγδαλιές στην Αττική, λάδι σε καμβα

Τάκης Βαρβιτσιώτης
Εξόριστος

Εξόριστος μες σ’ ένα μακρινό χιονοστρόβιλο
Κρυμμένος πάντα μες στην ομίχλη
Απλώνεις το χέρι σου στα πιο ταπεινά πράγματα

Στον καπνό που στέφει το τζάκι
Στο κλειδί που σκουριάζει στην έρημη πόρτα
Στη μικρούλα φωτιά του χειμώνα

Ξυπνάς στη βροχή που κοιμάται
Μες σ’ ένα γυάλινο φέρετρο

Ξυπνάς τ’ αρώματα των κάμπων
Και ντύνεσαι τη μελωδία τ’ ουράνιου τόξου

Έτοιμος για τη συγκομιδή του κενού

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

Ένα βιβλίο...

Πόσο λιτή είναι η άμαξα
Που μεταφέρει μια ανθρώπινη ψυχή!..
*
How frugal is the Chariot
That bears the Human Soul...


https://yannisstavrou.blogspot.com 
Γιάννης Σταύρου, Καφές και βιβλία, λάδι σε καμβά (λεπτομέρεια) 

Έμιλυ Ντίκινσον
Ένα βιβλίο

Δεν υπάρχει φρεγάτα σαν ένα βιβλίο
Να μας πάει χώρες μακριά,
Ούτε ίππος ταχύς σαν μια σελίδα
Καλπάζουσας ποίησης.
Αυτό το πέρασμα μπορεί να το διασχίσει και ο φτωχότερος
Χωρίς την τυραννία διοδίων·
Πόσο λιτή είναι η άμαξα
Που μεταφέρει μια ανθρώπινη ψυχή!

Emily Dickinson
There is no Frigate like a Book

There is no Frigate like a Book
To take us Lands away
Nor any Coursers like a Page
Of prancing Poetry –
This Traverse may the poorest take
Without oppress of Toll –
How frugal is the Chariot
That bears the Human Soul –

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2017

Έμαθαν όλοι μάσκες να φοράνε...

Πώς να διακρίνω των άνθρωπο τον καλό;
Πώς με την σιγουριά τον έντιμο να ξεχωρίσω;
Έμαθαν όλοι μάσκες να φοράνε...


https://yannisstavrou.blogspot.com
Γιάννης Σταύρου, Πορτρέτο νέας γυναίκας, λάδι σε καμβά (λεπτομέρεια)

Βλαντιμίρ Βισότσκι 
Οι μάσκες

Στα γέλια λύνομαι σαν βλέπω τους κοιλόκυρτους καθρέφτες
Που βρίσκομαι; Περνά η αλεπού , δίπλα της ο μεσσίας.
Μυτάρες, ράμφη κι ανοιχτά στόματα ως τ’ αυτιά
Σαν βρέθηκα στο καρναβάλι το ετήσιο της Βενετίας.

Ο κύκλος γρήγορα ολόγυρα μου κλείνε
ιΜε παρασύρουν στο χορό με κέρατα οι διάβολοι,
Φαίνεται πως το πρόσωπό μου το αληθινό
Ίσως για προσωπίδα πήραν όλοι.

Κροτίδες , κομφετί... Όμως δε μου αρέσει κάτι,
Οι μάσκες με κοιτάνε με μομφή,
Φωνάζουν πως χωρίς ρυθμό χορεύω,
Και δεν έχω με τους άλλους που χορεύουν επαφή.

Να κάνω τι; Καπνός να γίνω;
Η μήπως να γλεντώ εδώ μαζί τους;
Ελπίζω κάτω απ’ τις μάσκες των θεριών,
Φάτσες ανθρώπινες να υπάρχουν επιτέλους.

Όλοι φοράνε μάσκες και περούκες
Η μία μάσκα του γνωστού παραμυθιού ο μάγκας,
Ο διπλανός μου — λυπημένος αρλεκίνος,
Ο άλλος δήμιος και ο κάθε τρίτος βλάκας.

Ο ένας προσπαθεί τον εαυτό του ν’ αθωώσει,
Άλλος τη φάτσα του να κρύψει κάτω απ’ τη μάσκα που χασκεί
.Και κάποιος πλέον δεν μπορεί να ξεχωρίσει
Τη φάτσα του απο τη μάσκα του φτιαχτή.

Μπαίνω στον κυκλικό χορό γελώντας
Παρ’ όλα αυτά δεν είμαι ήσυχος και νιώθω ζάλη,
Φοβάμαι κάποιον, που η μάσκα του δημίου θα του αρέσει
Και δε θα θέλει να τη βγάλει.

Μήπως ο αρλεκίνος θα θρηνεί για πάντα
Θαυμάζοντας τη μάσκα του τη μελαγχολική;
Μήπως ο βλάκας το βλακώδες ύφος θα κρατήσει
Τη φάτσα του ξεχνώντας την πραγματική;

Πώς να διακρίνω των άνθρωπο τον καλό;
Πώς με την σιγουριά τον έντιμο να ξεχωρίσω;
Έμαθαν όλοι μάσκες να φοράνε
Τα πρόσωπα και τις καρδιές να μην τσακίζουν.

Στο μυστικό των προσωπίδων τελικά διείσδυσα
Και το συμπέρασμά μου είναι ακριβές:
Οι μάσκες της αδιαφορίας για πολλούς
Ασπίδα είναι απο φάπες και φτυσιές.

(Μετάφραση Γιώργος Σοϊλεμεζίδης)

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

Οι λάμψεις χάνουν συνέχεια την έννοα του φωτός...

Πέφτει η ζωή
Από διαίσθηση τέχνης
Σε ασύλληπτη βροχή
Αίσθηση αστραπής
Πριν από κάποιο έτοιμο θνητό χρόνο...


https://yannis.stavrou.blogspot.com
Γιάννης Σταύρου, Μετά τη βροχή, Θεσσαλονίκη, λάδι σε καμβά

Νανά Ησαΐα
Ουράνιο τόξο

Φόβος;
Σύλληψη χρώματος στη βροχή
Σαν μέρος ενός ουράνιου τόξου;
Πέφτει η ζωή
Από διαίσθηση τέχνης
Σε ασύλληπτη βροχή
Αίσθηση αστραπής
Πριν από κάποιο έτοιμο θνητό χρόνο.

Έννοιες Φωτός

Ώρες σαν διάρκειες νεκρές
Στον τεμαχισμένο αυτό χρόνο.
Κάποιοι τόνοι μνήμης.
Πολύτιμοι τόποι λήθης.
Χάνονται για μένα μαζί μου πια.
Από την κρυστάλλινη στάση μου
Οι λάμψεις χάνουν συνέχεια την έννοια του φωτός.
Είναι νεκρός ο καιρός/
Σαν είδωλο συνωμοτώ με τον νεκρό εαυτό μου.